دلم گرفته ازین روزها  

                      دلم تنگ است!

این بهارم گذشت!به همین زودی.

درست ۵ دقیقه ست که  از عبور آرامش تو یه شب زیبای مهتابی میگذره،بهارا میان و میرن ،مهم اینه که :

                              همیشه بهاری باشیم تا برویانیم

    موافقید؟!

تابستان سال ۵۶ بود. وقتی به سوریه رفتیم دران ازدحام عجیب ایرانی و عرب ومبارزین فلسطینی با ان چپیه های مرموز در یافتم که اتفاقی افتاده است.احساس کردم که دیگر پدر مسافرت نیست،بیمارستان نیست،زندان نیست و احتمالا دیگر نخواهد امد.                                        

از مادرم که ان روزها یک قهرمان دردمند بود و سعی میکرد مرا کمتر ببیند پرسیدم :بابا کجاست؟مسافرت است؟ گفت: آره!

گفتم:بیمارستان است؟ گفت:آره!

با ذهن کودکانه ام حقیقت دردناک پشت این دروغ را در یافتم.کاغذی خواستم با مدادی که یکی از دوستان به من داد.بابا علی را کشیدم،کله اش را با چند عدد مو بر ان و دهان و چشمان همیشه خندانش را.در حرم حضرت زینب (ع) به من گفتند آن چمدان چوبی پدرت است روی آن بگذار.رفتم و گذاشتم...

مردم گریستند،فهمیدم چه شده.دیگر از کسی نپرسیدم و تا سالها نخواستم بپرسم.فقط یک بار خواهرم ،سارا گفته بود:بعضی ها همیشه هستند هر چند با ما نباشند...

همین کافی بود،چون بابا علی همیشه بود!**

     خورشید خاوران هر بامداد به جستجوی تو بیدار میشود

     و شامگاه چون از فراز دمشق میگذرد

     تا در نیلی ابهای مدیترانه به خواب رود

     با چشم اشتیاق تو تا واپسین فروغ

     به ایران نگاه میکند از دور

     و موج های ساحل دریای شام

     به نجوای جاودانه ی محزونشان

     قصه ی خونین دریایی را حکایت میکند

     کان سوی تر درون تیره ی خاک ارمیده است.

      ۲۹ خرداد،سی و یکمین سالگرد عروج جاودانه ی مردی از جنس آرامش کویر

                                   تلاطم دریا  و صداقت و یکرنگی آسمان،

                                                  دکتر علی شریعتی

                          روحش شاد و یادش همیشه در قلبهایمان جاودان.